سلام.

با توجه به رد تنگی مجرا در سیستوسکوپی، درد و تأخیر ادرار شما ناشی از اسپاسم عضلات کف لگن (سندرم درد لگنی مزمن) است که در عکس RUG نیز به‌صورت اسپاسم دیده شده است. داروهای فعلی به درستی تجویز شده‌اند، اما چون پس از ۳ ماه علائم کاملاً برطرف نشده، احتمالاً به تغییر دوز دارو یا انجام فیزیوتراپی کف لگن نیاز دارید.

با این حال، این بررسی قطعی نیست. برای ارزیابی دقیق‌تر و تغییر نسخه دارویی، حتماً باید به صورت حضوری ویزیت بشوید.

با توجه به تصویری که ارسال کرده‌اید، ضایعاتی شبیه به مولوسکوم کانتاتیوزوم (Molluscum Contagiosum) دیده می‌شود. این بیماری یک عفونت ویروسی پوستی شایع است که معمولاً به صورت پاپول‌های کوچک، گنبدی شکل و گوشتی یا مایل به بنفش، اغلب با یک فرورفتگی مرکزی، ظاهر می‌شود.

مولوسکوم کانتاتیوزوم به طور کلی خطرناک نیست و یک بیماری خود-محدود است، به این معنی که در افراد دارای سیستم ایمنی سالم، ضایعات معمولاً خود به خود و بدون نیاز به درمان در عرض چند ماه تا یک سال از بین می‌روند.

با این حال، این بیماری مسری است و می‌تواند از طریق تماس مستقیم پوست به پوست، از جمله تماس جنسی، منتقل شود. همچنین، این ویروس می‌تواند از طریق وسایل آلوده مانند حوله یا با دست زدن و خراشیدن ضایعات، به سایر نقاط بدن (مانند کشاله ران و پشت که ذکر کردید) یا به افراد دیگر سرایت کند.

با توجه به ظاهر شدن ضایعات جدید در سایر نقاط بدن، ضروری است که برای معاینه حضوری و تشخیص قطعی به یک پزشک متخصص پوست یا اورولوژیست مراجعه کنید. پزشک ممکن است درمان‌هایی مانند کرایوتراپی (سرما درمانی)، لیزر، کورتاژ یا درمان‌های دارویی موضعی را برای از بین بردن سریع‌تر ضایعات و جلوگیری از انتشار آن‌ها توصیه کند.

تشخیص ۶ سال پیش که این ضایعات HPV نیستند، ممکن است در آن زمان درست بوده باشد، اما ضایعات فعلی نیاز به ارزیابی جدید دارند. از تشخیص و درمان خودسرانه پرهیز کنید.

علائمی که توصیف کردید (شروع مشکل با درد در ماه‌های گذشته و سپس ایجاد انحراف و کجی آلت در حالت نعوظ) مشخصه اصلی عارضه‌ای به نام بیماری پیرونی (Peyronie's disease) است.

این بیماری به دلیل ایجاد یک پلاک (بافت سفت و اسکار) در زیر پوست آلت رخ می‌دهد. معمولاً در ماه‌های اول با فاز التهابی و درد همراه است و به مرور با سفت شدن پلاک، باعث کشیدگی و انحراف آلت به یک سمت در زمان نعوظ می‌شود.

با این حال، این تشخیص به هیچ وجه قطعی نیست. برای معاینه فیزیکی دقیق (لمس پلاک)، بررسی میزان انحراف و شروع سریع درمان‌های لازم (مانند داروهای خوراکی یا تزریق موضعی در داخل پلاک) پیش از پیشرفت بیشتر بیماری، حتماً باید در اسرع وقت به صورت حضوری توسط متخصص اورولوژی ویزیت بشوید.

با توجه به طبیعی بودن نتیجه سونوگرافی و آزمایش‌ها، جای هیچ‌گونه نگرانی نیست و شما از نظر فیزیکی مشکل عفونی یا ساختاری (مانند مشکلات پروستات یا مجاری) ندارید. علائمی که توصیف کردید (تکرر ادرار، احساس عدم تخلیه کامل و جمع شدن کامل آلت) به احتمال بسیار زیاد ناشی از اسپاسم و گرفتگی عضلات کف لگن (سندرم درد لگنی) است.

تلاش برای ترک خودارضایی، معمولاً با استرس ذهنی همراه است. این استرس و اضطراب، به همراه فشار و انقباضاتی که در این سال‌ها به عضلات لگن وارد شده، باعث سفتی و اسپاسم مزمن این عضلات می‌شود. این گرفتگی به مجرای ادرار فشار آورده و مانع تخلیه کامل می‌شود؛ همچنین باعث انقباض عروق و جمع شدن ظاهری آلت می‌گردد.

اقدامات اولیه:

• نشستن در لگن آب گرم (روزی ۱۵ تا ۲۰ دقیقه) به شل شدن عضلات کف لگن کمک زیادی می‌کند.

• هنگام ادرار کردن به هیچ وجه زور نزنید و اجازه دهید ادرار با فشار طبیعی خارج شود.