علائمی که توصیف کردید (شروع مشکل با درد در ماه‌های گذشته و سپس ایجاد انحراف و کجی آلت در حالت نعوظ) مشخصه اصلی عارضه‌ای به نام بیماری پیرونی (Peyronie's disease) است.

این بیماری به دلیل ایجاد یک پلاک (بافت سفت و اسکار) در زیر پوست آلت رخ می‌دهد. معمولاً در ماه‌های اول با فاز التهابی و درد همراه است و به مرور با سفت شدن پلاک، باعث کشیدگی و انحراف آلت به یک سمت در زمان نعوظ می‌شود.

با این حال، این تشخیص به هیچ وجه قطعی نیست. برای معاینه فیزیکی دقیق (لمس پلاک)، بررسی میزان انحراف و شروع سریع درمان‌های لازم (مانند داروهای خوراکی یا تزریق موضعی در داخل پلاک) پیش از پیشرفت بیشتر بیماری، حتماً باید در اسرع وقت به صورت حضوری توسط متخصص اورولوژی ویزیت بشوید.

با توجه به طبیعی بودن نتیجه سونوگرافی و آزمایش‌ها، جای هیچ‌گونه نگرانی نیست و شما از نظر فیزیکی مشکل عفونی یا ساختاری (مانند مشکلات پروستات یا مجاری) ندارید. علائمی که توصیف کردید (تکرر ادرار، احساس عدم تخلیه کامل و جمع شدن کامل آلت) به احتمال بسیار زیاد ناشی از اسپاسم و گرفتگی عضلات کف لگن (سندرم درد لگنی) است.

تلاش برای ترک خودارضایی، معمولاً با استرس ذهنی همراه است. این استرس و اضطراب، به همراه فشار و انقباضاتی که در این سال‌ها به عضلات لگن وارد شده، باعث سفتی و اسپاسم مزمن این عضلات می‌شود. این گرفتگی به مجرای ادرار فشار آورده و مانع تخلیه کامل می‌شود؛ همچنین باعث انقباض عروق و جمع شدن ظاهری آلت می‌گردد.

اقدامات اولیه:

• نشستن در لگن آب گرم (روزی ۱۵ تا ۲۰ دقیقه) به شل شدن عضلات کف لگن کمک زیادی می‌کند.

• هنگام ادرار کردن به هیچ وجه زور نزنید و اجازه دهید ادرار با فشار طبیعی خارج شود.